Parki Narodowe
Mimo że znaczna część Kostaryki znalazła się w obrębie parków narodowych i rezerwatów, cały czas podejmowane są działania na rzecz ochrony przyrody. Prywatne i państwowe parki narodowe, rezerwaty przyrody i chronione siedliska zwierząt zajmują w Kostaryce zdumiewająco duży obszar, bo aż 27% powierzchni kraju. Coraz częściej pojedynczy ludzie i organizacje wykupują nowe dzikie obszary, żeby uchronić je przed eksploatacją i spustoszeniem. W ten sposób ponad jedna czwarta ziemi została wydzielona jako teren chroniony. Pod tym względem z Kostaryką nie może się równać żaden inny kraj na świecie.
Bohaterowie i przestępcy
Historia tworzenia kostarykańskich parków na-rodowych i obszarów chronionych jest pełna dra-matów, szczytnych ideałów i poświęceń. Jednym z pierwszych międzynarodowych obrońców tych ziem był Nils Olaf Wessberg, który wraz z żoną Karen Mogensen Fischer przyjechał do Kostaryki ze Szwecji w 1955 r. i kupił farmę na półwyspie Nicoya, w pobliżu Montezumy. Ta dwójka zamiłowanych przyrodników wybudowała dom z liści palmowych, zdecydowana żyć w harmonii z naturą. Ale nawet w tak odległym zakątku świata nie byli w stanie uciec od tego, co wielu ludzi nazywa postępem, i patrzyli z przerażeniem, jak dokonuje się zagłada lasów dziewiczych na Cabo Blanco. Nils zaczął działać, z zapałem zbierając pieniądze, żeby wykupić te ziemie i w ten sposób je ochronić. Po trzech latach i po napisaniu tysiąca stron li-stów zebrał 30 tys. dolarów potrzebnych na zakup kawałka ziemi o powierzchni 1,2 tys. ha, na którym powstał Ścisły Rezerwat Przyrody Cabo Blanco. Dzisiaj na tym terenie znajduje się tablica upamiętniająca Nilsa, który zginął, działając na rzecz utworzenia kolejnego parku na półwyspie Osa, zamordowany przez ludzi zainteresowanych unicestwieniem projektu. W 2004 r. powstał nowy rezerwat w pobliżu Montezumy, nazwany imieniem Karen Mogensen Fischer.