Meseta centralna
Wnętrze Kostaryki jest domem dla sześćdziesięciu procent mieszkańców kraju, ośrodkiem rządowym, rolniczym i handlowym, siedzibą najstarszych miast i wielu skarbów kultury. Meseta Centralna (Meseta Central), nazywana też Doliną Centralną (Valle Central), nie jest do końca ani płaskowyżem, ani doliną - zawiera elementy obu typów krajobrazu. Na tym niewielkim obszarze, o szerokości zaledwie 24 km i długości 64 km, a wznoszącym się miejscami na wysokość 1500 m n.p.m., spotykają się dwa duże łańcuchy górskie, występują też żyzne wulkaniczne stoki : malownicze doliny rzeczne.
Dobre miejsce do życia
Krajobraz w tej części kraju jest piękny i urozmaicony, klimat zdrowy, powietrze czyste i świeże. Ludzie na ogół są przyjaźni, pełni godności i ceniący niezależność. Nad okolicznymi wzgórzami górują wulkany, niektóre wciąż aktywne i dymiące, inne uśpione lub wygasłe. Ponad nimi rozpościera się nieustannie zmieniające się nie-bo, na którym pojawiają się czarne burzowe chmury, plamy intensywnego błękitu, puszyste białe cumulusy i od czasu do czasu tęcze. Są tam również miejsca otulone mgłą, niemal zaczarowane, jak dolina Orosi; za-kurzone osady, jak Santa Ana; wysuszone słońcem miejscowości pamiętające wielkie czasy Kostaryki, jak Barva; zatłoczone, hałaśliwe i nigdy niezasypiające miasta, jak San Jose czy Cartago. Wszędzie można dotrzeć bez trudu, nie ma też problemu ze zorganizowaniem sobie jednodniowej wycieczki samochodem lub autobusem, samodzielnie lub w jadącej z biurem podróży grupie. Przejeżdżając przez małe wsie i miasteczka, ogląda się nietypowe dla Ameryki Środkowej obrazki: ludzi mieszkających w domostwach stojących na ziemi, która jest ich własnością i którą sami uprawiają. W każdej okolicy większe i eleganckie domy są bezładnie przemieszane z mniejszymi i skromniejszymi. Gospodynie w fartuchach gawędzą na podwórkach, pilnując maluchów, dzieci w szkolnych mundurkach wracają razem na lancz, a przed domami na małych stolikach lub straganach poukładano wystawione na sprzedaż domowe wyroby: przetwory owocowe, sery i kwaśną śmietanę, pomarańcze, grejpfruty, mango i pomidory. Przyjezdnych przyjmuje się z umiarkowanym, niewymuszonym zaciekawieniem. Nikt nie wydaje się specjalnie zaskoczony na widok gringo wchodzącego do miejscowej soda i zamawiającego arroz con polio (kurczak z ryżem).